izabela skorupa kardiolog jelenia góra

Aby zbadać tę możliwość, zbadaliśmy skuteczność wiązania płytek krwi w okresie 5 minut i stwierdziliśmy, że reaktywność zarówno monowarstwy płytek krwi o prawidłowym, jak i vWf była maksymalna w ciągu pierwszych 30 sekund perfuzji (dane nie pokazane). W 30-sekundowym punkcie czasowym (Figura 3b) osocze vWf może przywrócić tethering płytek o 69. 21% (n = 4) przy 600 s. i o 35. 8% (n = 4) przy 1800 s <1, w stosunku do normalnych monowarstw płytek krwi. Odkrycia te sugerują, że vWf w osoczu może jedynie częściowo kompensować nieobecność VWf w płytkach w inicjacji agregacji płytek. Potencjalnym ograniczeniem naszego eksperymentalnego podejścia było to, że rozprzestrzeniane monowarstwy płytek były tworzone w statycznych warunkach testowych przy braku fibrynogenu osocza lub vWf, warunkach, które mogą preferencyjnie faworyzować funkcję adhezyjną płytek krwi. Aby dalej zbadać względną rolę vWf płytek i osocza w promowaniu agregacji płytek w bardziej fizjologicznych warunkach, ustalono 2-etapowy test przepływu. W tych badaniach normalna krew była początkowo perfundowana nad fibrylarnym kolagenem typu przy niskim ścinaniu (150 s. 1) przez 2 minuty, aby umożliwić pokrycie powierzchni reaktywnej płytkami krwi. Bezpośrednio po tym następowała perfuzja normalnej krwi, krwi vWD lub krwi vWD uzupełnionej oczyszczonym vWf (10 .g / ml) nad adhezyjnymi płytkami przy szybkości ścinania ściany 1800 s 1, a następnie wzrost skrzeplin był monitorowany przez obrazowanie konfokalne. Jak pokazano na Figurze 3, cid, perfuzja normalnej krwi nad reaktywną powierzchnią płytek spowodowała zależny od czasu wzrost objętości skrzepu. W przeciwieństwie do tego, krew VWD tworzyła małe skrzepliny w tych warunkach. Dodanie oczyszczonej vWf (10 .g / ml) do krwi vWD częściowo przywróciło tempo i zakres wzrostu zakrzepu, aczkolwiek do około połowy poziomu obserwowanego w prawidłowej krwi (maksymalna wysokość zakrzepu 22. M dla prawidłowej krwi względem 13. M dla krwi vWD zawierającej oczyszczone vWf). Dodanie wyższych stężeń oczyszczonego vWf (20-40 .g / ml) do krwi vWD nie przywróciło prawidłowego wzrostu skrzepliny (dane nie przedstawione), co pokazuje, że suprapsiologiczne stężenia vWf osocza nie rekompensują w pełni utraty vWf płytek krwi. Aby zbadać fizjologiczne znaczenie naszych wyników in vitro, zbadaliśmy dynamikę agregacji płytek in vivo przy użyciu modelu zakrzepicy szczura (15). Początkowo potwierdziliśmy, że dynamika agregacji płytek krwi u szczurów była podobna do tej, którą obserwowaliśmy przy użyciu ludzkich płytek krwi. Jak pokazano na Fig. 4a, większość płytek krwi u szczurów, które zostały połączone z powierzchnią rozprzestrzeniającej się szczurzej monowarstwy płytek krwi, ulegała następnie translokacji i / lub oddzielaniu przy wszystkich badanych szybkościach ścinania. Co więcej, przed traktowaniem pełnej krwi fragmentem Fab przeciwciała blokującego przeciwko GPIb. lub F (ab) 2. fragment przeciwko integrynie a IIbp3 dawał wyniki podobne do obserwowanych dla ludzkich płytek krwi (Figura 4b). Aby zbadać dynamikę agregacji płytek in vivo, wykonaliśmy mikroskopię w obrębie narządu żucia na uszkodzonych tętniczkach krezkowych i żylakach szczura, zgodnie ze zmodyfikowaną metodą Denisa i in. (15). Analiza wczesnych stadiów powstawania skrzeplin płytek krwi w tętnicach szczurów przy użyciu mikroskopu DIC o dużym powiększeniu wykazała adhezję płytek krwi do ściany naczynia w ciągu 1-2 minut po fotoaktywacji, a następnie do płytek krwi powstającej skrzepliny. Co ciekawe, więcej niż 95% płytek uwiązanych do powierzchni światła rosnących skrzeplin zarówno w tętniczkach jak i żyłkach ulega następnie translokacji i / lub odłączeniu. Dynamika agregacji płytek była stała we wszystkich badanych naczyniach (n = 100) i we wszystkich stadiach rozwoju skrzepliny. Co więcej, istniała silna korelacja pomiędzy dynamiką agregacji płytek in vivo a obserwowaną in vitro (ryc. 4c)
[więcej w: choroba somatyczna, parafia płońsk, ciśnienie krwi tabela ]